Ellen-van-Dijk-Header vertical stripe

[column] -Belevingswereld-

WKtruiIn het februari nummer is mijn eerste column verschenen samen met een interview/introductie van mij. Het interview zal binnenkort online komen bij 'in de pers'. Lees hier mijn eerste column.

Belevingswereld 
Klapmuts, Helshoogte, Rustdal en Weltevree. Het zijn geen namen uit een of ander bordspel, maar plaatsjes in Zuid-Afrika. Met de nationale selectie zijn we 2,5 week op trainingskamp geweest en is de basis voor het nieuwe seizoen weer gelegd. Wanneer we bij Weltevree even stoppen om water bij te vullen, dwalen mijn gedachten af naar de middelbare school. De namen van deze dorpjes doen me denken aan een kunstwerk dat ik ooit op de middelbare school maakte.

 

 

 

 

 

Ik was 15 jaar oud, zat in de vierde klas van het VWO en kreeg voor het vak Culturele- en Kunstzinnige Vorming de opdracht om een belevingswereld te maken. Je eigen wereld ontwerpen, met zelf bedachte natuur, steden, dorpen en wegen. Je wereld moest een thema hebben. Het thema van mijn wereld werd ‘ambitie’. Een droomwereld, waarin je je fantasie de vrije loop mocht laten.

Wat is er mooier dan het creëren van je eigen, ideale wereld. Ik schiep een zee ‘Van Tijd’, er verrezen bergen ‘Van Werk’, ik bouwde dorpen met namen als ‘Winnen’, ‘Verliezen’, ‘Trainen’, ‘Incasseren’. Ik bouwde steden en noemde ze ‘Club Kampioenschap’, ‘Districts kampioenschap’, Nationaal Kampioenschap’, ‘Wereld Kampioenschap’, ‘Olympische Spelen’. Ik stippelde mijn wegen uit.


Durven dromen, dat is niet zo moeilijk. Dromen naleven blijkt een ander verhaal. Voor jaren droomde ik er van om ooit wereldkampioene tijdrijden te worden. In werkelijkheid eindige ik altijd ergens in de achterhoede: 17e, 22e en 23e. Toch bleef ik dromen, maar ik vertelde het niet aan anderen. Schaamde me er een beetje voor en geloofde er zelf ook niet altijd in. Wereldkampioene, daar moesten de bergen ‘Van Werk’ nog wel even voor worden verzet. Wat zou men wel niet denken; droom jij maar lekker verder Ellen.

Maar mijn belevingswereld veranderde door de jaren heen. Waar sommige steden in 4               VWO nog onbereikbaar leken, bewandelde ik steeds vaker ‘Onbewandelde Paden’. De plekken in de achterhoede van het WK Tijdrijden werden een 6e en 5e plaats. Ik begon echt in mijn droom te geloven. Het motto van mijn team Specialized-lululemon -Dream big, make it happen-, zag ik de afgelopen twee jaar elke dag voorbij komen in de binnenkant van mijn wielershirtje en werd een inspiratie op het beginscherm van mijn telefoon.


Gaandeweg leerde ik dat het weinig zin had om wegen als ‘De Kortste Weg’ en ‘Weg Van De Minste Weerstand’ in te slaan. Ze leidde me nooit naar het punt waar ik heen wilde en bleken vaak weer terug te keren naar punten waar ik al geweest was. Uiteindelijk heb ik de berg ‘Van Werk’ beklommen. Het uitzicht op de top van die berg blijkt fantastisch, het was de klim dubbel en dwars waard. Het is prachtig om op de top even stil te staan, te genieten van de reis die ik heb afgelegd en de steden te zien liggen waar ik geweest ben. Maar lang stil staan past niet bij de ambitie van mijn belevingswereld. Ik tuur naar de steden waar ik nog niet geweest ben, steden waar ik op mijn 15e het bestaan nog niet van wist. Dan is het tijd om verder te gaan.
We vullen onze bidons en vervolgen onze weg. Weltevree is slechts een tussenstop, op naar Helshoogte.